12.2.12

Będę...

Powiedziałem im,
że kiedy dorosnę

nie zamierzam być naukowcem

albo kimś kto czyta wiadomości w telewizji.

Nie, milion ptaków będzie latać przeze mnie,

będę drzewem.


Powiedzieli
nie możesz tym być, to niemożliwe.


Powiedziałem im,
kiedy dorosnę

nie chcę być pilotem samolotu,

tancerzem, prawnikiem ani …

nie, wielkie wieloryby będą we mnie pływać

będę oceanem.


Odpowiedzieli
to niemożliwe, nie możesz tym być.


Powiedziałem,
że nie zamierzam być DJ-em,

programistą, muzykiem ani specjalistą od urody.

Nie, strumienie będą płynąć przeze mnie, orły będą we mnie mieszkać,

będę pełen szczytów, skał, dolin i wodospadów

będę górskim łańcuchem.


Powiedzieli
nie możesz tym być, nie da się tym być.


Spytałem ich:czym według was jestem?
Powiedzieli: tylko dzieckiem,

a dzieci zawsze zostają

tymi
, kim chcemy, żeby zostały.


Nie zrozumieli mnie.
Będę stajnią, jeśli zechcę, pachnącą świeżym sianem,

będę zapomnianą doliną, w której hasają jednorożce.

Nie wiedzą, że mogę spełnić każde pragnienie,

nie zauważyli, że koło siebie

mają czarodzieja.

Wszystkim Dzieciom i ich Rodzicom. 
 

8.2.12

O uważności

"Pamiętajcie, to matka, nie kto inny, uczy, przez rozwijanie wrodzonych zdolności potomstwa. W świecie zwierząt matki uczące swe młode polować nie udzielają dokładnie instrukcji "jak polować", bo młode mają to już we krwi. Uczą natomiast, czego się mają wystrzegać, na co zwracać uwagę, tego młode nie wiedzą dopóty, dopóki matka im nie pokaże, w ten sposób uruchamiając w nich wiedzę i wrodzoną mądrość"   (Clarissa Pinkola Estes, Biegnąca z wilkami)


To rodzic, będąc uważnym na dziecko, rozwija wrodzoną uważność dziecka. Więcej tutaj.

4.2.12

Stały dostęp do rodzica czyli...

Najpierw o tym czym stały dostęp do rodzica nie jest?
Na pewno nie jest:
  • 24 godzinną obecność rodzica przy, czy choćby w pobliżu, dziecka;
  • byciem zwartą i gotową, do tańca i do różańca; 
  • odpowiadaniem "tak" na każdą prośbę dziecka i mówieniem "tak", gdy myślimy "nie"; 
  • bliskością, która zagrania; 
  • zaspakajaniem zachcianek dziecka;

Czym zatem stały dostęp do rodzica jest?
  • otwartością na dziecko;
  • gotowością przyjęcia dziecka w swoje ramiona niezależnie od tego, co się z nim akurat dzieje;
  • wypowiedzianym w szacunku dla dziecka "nie"; 
  • umiejętnością rozpoznawania potrzeb dziecka i zaspokajania ich;
  • wspieraniem dziecka w samodzielnym rozwoju;
  • graniem w jednej drużynie; 
  • bliskość, która daje poczucie bezpieczeństwa;
  • autentyczną relacją, w której potrzeby każdego są tak samo ważne; 

Stały dostęp do rodzica jest warunkiem poczucia bezpieczeństwa naszych dzieci. 

2.2.12

Poczucie bezpieczeństwa

         To, co daje dziecku poczucie bezpieczeństwa, to stały dostęp do rodzica. Tylko tyle. Stały dostęp do mnie i Zo będzie bezpieczna. Sama z sobą, z drugim człowiekiem, ze światem.
       Co oznacza stały dostęp? Moją gotowość do towarzyszenia Zo. Przyjęcie z otwartością jej zaproszenia do bycia obok, bycia z nią, bycia tuż, tuż. Oczywiste, prawda? Nic trudnego, czyż nie? W teorii na oba pytania zawsze odpowiadam twierdząco. W praktyce - przeważnie. Czasem jednak...
           Czasem, zdarzyło się wczoraj. Durna matka.




              Mam prawo być zmęczona, sfrustrowana, zła, przygnębiona, mam prawo być nawet chora :). Mogę dążyć do zaspokojenia swoich potrzeb nawet wtedy, gdy potrzeby mojego dziecka nie są zaspokojone. Nie są, bo tu i teraz być nie mogą. Z przyczyn obiektywnych i subiektywnych. Mam prawo, mam prawo... powtarzam jak mantrę, a wyrzuty sumienia nie ustępują. Dlaczego? Bo "czasem" zapominam o tym, w co wierzę - dziecko często nie zna strategii na zaspokojenie swoich potrzeb i dlatego potrzebuje rodzica.  
            Wczoraj najpierw wydawało mi się, że Zo "sobie poradzi", potem liczyłam na pomoc z zewnątrz, w końcu postanowiłam wziąć sprawy w swoje ręce, a kiedy kładłam się spać z Zo usłyszałam: "muszę Cię przytulić, żebyś nie była już zła". Jajko mądrzejsze od kury. 


Pozdrawiam. 
Durna matka (czasem).

15.1.12

Zo mnie nie słucha

      Zo mnie nie słyszy. Zdarza się. Ja mówię, Ona patrzy i nic. Nic się nie dzieje. Wygląda jakby moje dziecko nagle ogłuchło. Zwykle na krótką chwilę. Na kilka minut.


       Jakiś czas temu postanowiłam spisywać okoliczności, w których moja córka przestaje mnie słyszeć (i tym samym słuchać). Okazało się, że lista owych okoliczności wcale nie jest taka długa, i że trudno się dziwić mojej córce.

Dzieci najczęściej nie chcą słuchać (czytaj: nie słyszą):
1. żądań,
2. potrzeb dorosłych,
3. tego, co uznają za "bełkot dorosłych" 
4. krzyku dorosłych (o tym było tu)
             Dzieci przestają słyszeć, by chronić siebie. To ich strategia. Skuteczna.  Z nami dorosłymi jest chyba podobnie. Punkt 1 i 3 są wspólne dla Małych i Dużych. Ani ja, ani Zo nie reagujemy na żądania, nakazy, manipulację. Udajemy, że tego nie słyszymy, my dorośli. Dzieci rzeczywiście często nie słyszą żądania. Już nie słyszą, bo wielokrotnie przekonały się, że żądający rodzic nie szanuje ich odmowy. Nie raz wydawało mi się, że nie żądam, a proszę. Wydawało mi się! Prośba różni się od żądania tym, że odpowiedź "nie" jest tak samo dobrze widziana, jak "tak". Za "nie" dla mnie kryje się bowiem "tak" dla Zo. "Nie" dla mojej potrzeby oznacza "tak" dla potrzeby Zo. A w tym przecież nie ma nic niewłaściwego. Ja i Zo mamy takie same potrzeby i obie dążymy do ich zaspokojenia, tylko że Zo nie umie jeszcze zaczekać z zaspokojeniem swoich potrzeb. Za miesiąc będzie mieć dopiero 4 lata.
               Zo żyje bardzo blisko swoich potrzeb. Jej potrzeby mają intensywny zapach, wyraźny smak i ostry kolor. Trudno ich nie zobaczyć. Dzieci muszą nauczyć się radzić sobie z tym, że nie wszystkie potrzeby mogą być zaspokojone. To nie jest łatwe zadanie. Trudno się więc dziwić, że nie ma w nich (jeszcze) miejsca na wzięcie pod uwagę potrzeb dorosłych.
            "Bełkotu" politycznego, psychologicznego i rodzicielskiego też trudno słuchać. Ten bełkot tak wypełnia małżowinę uszną, że do mózgu nic już nie dochodzi.
          

    8.1.12

    Język osobisty naszych dzieci

            Po raz pierwszy z określeniem "język osobisty" spotkałam się w "Twoim kompetentnym dziecku" Jespera Juula. Taki język - zdaniem autora - buduje kontakt między ludźmi, choć opiera się jedynie na kilku prostych słowach: chcę, nie chcę, lubię, nie lubię, zgadzam się, nie zgadzam się...  A może właśnie dlatego, że opiera się na kilku zaledwie słowach i na komunikacie "ja". 

           Doskonale pamiętam maleńką Zo i jej osobisty język. Nie miałam kłopotu z usłyszeniem jej potrzeb. Po pierwsze dlatego, że mój niemowlak jasno i wyraźnie komunikował co lubi, a czego nie lubi. Po drugie - odrzuciwszy popularne wówczas poradniki (czytaj: Hogg) "musiałam" zaufać swojej intuicji.  Dobrze na tym wyszłam :)
              Kiedy Zo chciała jeść zaczynała ssać swoją piąstkę lub moją brodę. Kiedy była śpiąca kwiliła, a gdy było jej za zimno lub za ciepło - płakała. Pluła, gdy dawałam jej zupę marchewkową, a mlaskała, gdy jadła brokułową. Uśmiechała się widząc twarz eM i prężyła, gdy brał ją na ręce inny członek naszej rodziny. Kiedy była maleńka nie było między nami konfliktów. Mała ze mną współpracowała.  


             Kiedy Zo stała się Toddlersem (anglojęzyczne określenie na dzieci w wieku 1-3 lata; szkoda, że nie ma polskiego odpowiednika) wciąż posługiwała się językiem serca, ale ja przestałam go respektować. To była czas, w którym nie szanowałam potrzeb mojego dziecka. Nie trwał aż trzy lata :) ale jednak trwał...  
      Wszystko zaczęło się od głośnego "nie", o którym kiedyś tu pisałam. Trudno było mi je zaakceptować, bo przecież pokój TRZEBA posprzątać zanim przyjdą goście, zęby MUSZĄ być umyte, jeśli nie chcemy dorobić się dziecięcej próchnicy, a obiad MA być zjedzony, bo się przy nim napracowałam. 
             Rozkazy, nakazy i używanie komunikatu "ty" budowały dystans między nami, utrudniały kontakt i kazały mi podejrzewać moją córkę o brak współpracy. To był trudny czas. Dla niej i dla mnie. Na szczęście, dla niej i dla mnie, mamy go już za sobą. I nie dlatego, że Zo przestała mówić: chcę, nie chcę, lubię, nie lubię... i tak dalej. 
    • To jest okropne, nie chcę tej zupy
    • Nie chcę, żebyś tu wchodziła, to jest mój pokój
    • Chcę słodycza, mimo że ty się nie zgadzasz
    • Nie lubię tej bluzki, chcę tą z McQueenem 
    • Daj mi mleko
    • Zostaw mnie tutaj, chcę się bawić
           To osobisty język mojej córki, który akceptuję. Używam bardzo podobnego :) Szanuję Zo "chcę, nie chcę" i wspólnie z nią poszukuję rozwiązań, które będą nam obu służyć. Jeśli to niemożliwe, to przynajmniej takich, które będą jej służyć. Głęboko wierzę, że to nauczy moją córkę szanowania "chce, nie chcę" drugiego człowieka.
            

    26.12.11

    Znaleziony pod choinką

         Gabrysię i Roberta poznałam prawie trzy lata temu. Dziś jesteśmy przyjaciółmi, a eM jest ojcem chrzestnym Klary. Pod choinką znalazłam tekst napisany przez Gabrysię i postanowiłam się nim podzielić (za Jej zgodą). 

    "Dwa lata, czyli wiek odkrywania własnej tożsamości" 
          Tekst ten dedykuję wszystkim rodzicom pragnącym nawiązać prawdziwy kontakt z dzieckiem, stosującym język serca, empatii, także w sytuacjach ekstremalnych. 
           Mam na imię Gabriela. Jestem mamą dwuletniej Klary. Nosząc córkę pod sercem byłam w trakcie agresywnego leczenia chemioterapeutycznego, mimo tego córkę urodziłam zdrową!. Zmagam się z chorobą tkanki łącznej i nabłonkowej, w której posłuszeństwa odmawiają mięśnie; są dni kiedy najprostsze czynności (myci, pisanie, chodzenie, utrzymanie czegokolwiek...) są niewykonalne. 
    Dla dziecka częste pobyty mamy w szpitalu też są trudne. Jak sobie radzimy w naszej codzienności? 
           Staramy się, aby nasz kontakt mama - tata - córka był oparty na wzajemnym szacunku i zrozumieniu, budując pokojowe porozumienie. To wiele ułatwia. Nie musimy zgadzać się na wszystko, bo nasza córka chce wszystkiego sama doświadczać. Jednak możemy okazywać jej zrozumienie. Klara odkrywa teraz własną tożsamość i odrębność. Stara sprzeciwiać się wielu czynnościom, nawet takim, które lubi (nie mówimy, że to "bunt dwulatka"). Bawi się lalkami i samochodami (nie mówimy, że tym drugim bawią się tylko chłopcy). Nie musi siedzieć cicho bawiąc się lalkami, co dla niektórych oznacza bycie "grzeczną dziewczynką". Lubi zjeżdżalnie, nurkowanie i pływanie (nie mówimy, że to chłopięce zainteresowania). Niektórzy nazywają Klarę "żywiołem". My z mężem patrzymy na to inaczej. To szczęście, że dziecko tak się rozwija, ma zdrowe mięśnie, moc energii i odwagę. 
         Nasza Mała lubi też korale, biżuterię, torebki i buty na wysokim obcasie (których mam nie może nosić, ale widzi je u babci). Ma szeroki wachlarz zainteresowań. 
         Nasze spostrzeżenia są takie: trzeba podążać za dzieckiem, a nie za swoim wyobrażeniem (często coś jest pragnieniem rodziców, a nie dziecka). Klara nie wykonuje jak automat poleceń dorosłych. Jest mądra i kreatywna. Ona też ma swoje zdanie! 1 grudnia skończyła dwa latka.
         Dzieci kochają nas bezgranicznie. Cokolwiek nieprzyjemnego robią, to nie po to, by uprzykrzyć nam życie. Każdy wiek rządzi się swoimi prawami, związanymi z etapami rozwoju. Dwulatek jest za mały, by zawile tłumaczyć mu, jakie mamy potrzeby i jeszcze wypytywać o jego. Jednak krótki komunikat, pokazujący, że nie chcę, nie mogę się na coś zgodzić i wyjaśnienie, dlaczego tak się dzieje, wystarczy.
         Pomaga świadomość, że wszelkie zmiany musimy zacząć od siebie. Dopiero wtedy będziemy mogli zrozumieć pragnienia i potrzeby naszego dziecka. Także dwulatka. Zrozumienie siebie, "wgląd w siebie" to proces, to także ciężka praca, która jednak się opłaca! 
         Mało jest rzeczy niemożliwych samych w sobie; brak nam bardziej usilnego starania, aby się udało, niż środków. 
    Pozdrawiam wszystkich starających się rodziców, tych chorych i tych zdrowych.


    A oto i Mądra Dwulatka: 


     
    Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...